ساربوک

محرم96

 

کربلا به اصل خود رسیدن است، هر چه می روم به خود نمی رسم!

چشم تا به هم زدم چه دور شد، تا به خویش آمدم چه دیر بود!

علیرضا قزوه

«عزاداری» مراسمی است که برای آرامش بخشیدن به فرد یا افراد داغ دیده برگزار می شود. برای این منظور، روش‌های متعددی کاربرد دارد; مانند: هم دردی کردن زبانی با فرد داغ دیده، گریه کردن همراه با فرد داغ دیده، شنیدن غم و غصه‌های فرد داغ دیده، یادآوری داغ‌های دیگران به ویژه داغ‌های بزرگان دینی و تاریخی. در جوامع مختلف، عزاداری معمولا در قالب مراسم جمعی، در چند مرحله زمانی (سوم، هفتم، چهلم و…) و با آدابی مخصوص برگزار می شود، و روی هم رفته، تأثیر بسیار شگرفی در آرامش بخشیدن به افراد داغ دیده دارد.

اما در واقع، شخصیت امام حسین(علیه السلام) چندان عظیم، و حوادث قیام او چنان مصیبت بار است که عزاداری وی به هیچ وجه با مراسم معمول در یاد بود و بزرگداشت افراد که غالباً خشک و بی هیجان است، همانندی ندارد.

پس از گذشت چهارده قرن و اندی از حادثه عاشورا، شرکت کنندگان در عزاداری امام حسین(علیه السلام)در واقع، خویشتن را مصیبت زده و داغدارِ آن حادثه بزرگ می یابند و با شرکت در این مراسم عملا به یکدیگر، و نیز به صاحبان اصلی مصیبت (اهل بیت(علیهم السلام)) تسلّی می دهند.
اما در کناری عزاداری، شناخت فلسفه آن حرکت برجسته امام بر ما واجب است چرا که از خودگذشتگی های انجام گرفته گواه بر حقیقتی در پس این حرکت است. حقیقتی که جز با مطالعه درست و مراجعه به مراجع معتبر امکان پذیر نیست.

از این رو در این دو دسته آثاری را به شما معرفی می کنیم. آثاری که هم در قسمت عزاداری حرفی برای گفتن دارند و هم درشناخت آن واقعه عظیم چراغ راه گردند.

شعر

حدود ساعت سه

گنجشک و جبرئیل

راوی باش

دق الباب

مشاهده بیشتر
 
داستان

سقای آب و ادب

نامیرا

برکت

دوازدهم

مشاهده بیشتر
 
مقتل

خصائص العباسیه

در کربلا چه بگذشت

لهوف

مقتل شوشتری

مشاهده بیشتر
 
تحلیل

آفتاب در مصاف

حسین (ع) در اندیشه مسیحیت

بانوی کربلا حضرت زینب (س)

قیام امام حسین (ع)

مشاهده بیشتر

 

درحال بارگذاری، لطفا کمی صبر کنید