ساربوک

مشروح خبر

منجزی: مشتی محفوظات به جای آموختن زندگی در مدارس

خبرنگار: محبوبه قدیریان

فرمهر منجزی، مترجم و نویسنده کتاب کودک و نوجوان است که از وی تاکنون حدود پنجاه عنوان کتاب منتشر شده است. وی عضو هیأت مدیره شورای کتاب کودک  و عضو هیأت مدیره انجمن نویسندگان کودک و نوجوان بوده است. ایشان از سال ۱۳۸۰ عضو هیأت مدیره کانون توسعه‌ فرهنگی کودکان است و از فعالان پرانرژی و مهربان در عرصه کتاب و ترویج کتابخوانی در کشور است.
تابستان سالی که گذشت ایشان به همراه محمود برآبادی، عضو هیأت‌مدیره انجمن نویسندگان کودک و نوجوان و سیده ربابه میرغیاثی، نویسنده کودکان و نوجوانان و دبیر جایزه ادبی گوزن زرد از مدرسان کارگاه های آموزشی باشگاه های کتابخوانی در کاشان و چند شهر دیگر بودند که پس از آن  133 باشگاه کتابخوانی کودک و نوجوان در مدارس، کتابخانه های عمومی، کانون های فرهنگی مساجد و مهدهای کودک کاشان تشکیل شد و بیش از دو هزار نفر عضو این باشگاه ها شدند. به سراغ ایشان رفته ایم و سوالاتی در زمینه باشگاه های کتابخوانی و نیازهای فرهنگی کودکان پرسیده ایم که در ادامه می خوانید:

  • درباره باشگاه های کتابخوانی در کل کشور به لحاظ کمی و کیفی توضیحاتی ارائه بفرمایید. فعالیت های این باشگاه ها را چگونه ارزیابی می کنید؟ فعالیت کاشان در زمینه باشگاه های کتابخوانی چطور بوده است؟

تشکیل باشگاهها حرکتی است در جهت ترویج خواندن، خواندن جمعی و عمیق و گفت و گو و اظهارنظر درباره کتاب و هدف های دیگری که در جهت علاقمندی به خواندن و بالابردن توان برقراری ارتباط و شنیدن نظرات مختلف است. برای ارزیابی کیفی باشگاه ها زود است؛ اما از نظر تعداد و فعالیت هایی که انجام شده می توان گفت خیلی بهتر از آنچه بوده که فکر می کردیم.
بیشتر شهرهایی که در این طرح شرکت کردند و آموزش تشکیل باشگاه های کتابخوانی در آن شهرها برگزار شده است فعالیت های خوبی در این زمینه انجام دادند. تا آنجایی که من در جریان باشگاه های کتابخوانی شهر کاشان قرار گرفته به نظرم فعالیت های خوبی داشته اند و اتفاق های خوبی در این شهر افتاده است. صبحگاه کتاب، کتابخوانی جمعی در مدرسه، مهد کودک، میان خانواده ها، تشگیل گروه های تلگرامی، کتابخوانی والدین و کودکان، عادت به کتابفروشی رفتن و خلاصه چنین فعالیت هایی در این شهر قابل تقدیر است. امیدوارم باشگاه ها همانطور که با انرژی کارشان را شروع کرده اند با همان انرژی یا انرژی بیشتری با استفاده از خلاقیت و همکاری اعضای باشگاه ها کارهای جدیدتری انجام دهند.

  • برای بهبود کیفیت کار و تاثیرگذاری بیشتر این باشگاه ها چه می توان کرد؟

ادامه کار باشگاه ها، ارتباط میان باشگاه ها با هم، مطالعه درباره یافتن راه های تازه و جذاب برای فعال تر کردن اعضای باشگاه و استفاده از همکاری همه اعضا و نظرخواهی از آنها می تواند باشگاه ها را فعالتر کند و تاثیر بیشتری بر این فعالیت داشته باشد.

  • توضیحاتی درباره فعالیت های کانون توسعه فرهنگی کودکان بدهید.

کانون توسعه فرهنگی کودکان از سال 80 فعالیت خود را آغاز کرد و هدف آن بالابردن سطح آگاهی کودکان و نوجوانان و تمامی افرادی است که در روستاها و نقاط محروم شهرها زندگی می کنند. کانون فعالیت خود را با راه اندازی کتابخانه در روستاها آغاز کرد. البته کتابخانه محلی است برای انجام فعالیت های آموزشی. در کتابخانه های کانون توسعه کارگاه های آموزشی برگزار می شود. کتابدارها به طور مستمر آموزش می بینند، کارشناسان داوطلب کانون به روستاها سفر می کنند و کارگاه های مختلفی برای همه گروه های سنی برگزار می کنند. در کتابخانه بچه ها علاوه بر کتاب خواندن و گفتگو  درباره کتاب فیلم های سینمایی و آموزشی می بینند. با شغل های مختلف آشنا می شوند و در اتاق بازی با انواع اسباب بازی، بازی های فردی و گروهی می کنند. مادران کتابهای رمان و روانشناسی و تربیت کودک را جمعی می خوانند و خلاصه هر نوع فعالیتی در کتابخانه انجام می شود. در واقع کتابخانه مرکزی فرهنگی است. کانون توسعه فرهنگی کودکان در روستاها کتابخانه دارد و فعال است و در شهرها فقط کارگاه های آموزشی برای معلمان و مربیان برگزار می کند.

  •  این کانون در کاشان نیز فعالیت دارد و یا می تواند داشته باشد؟

از شهر کاشان و روستاهای اطراف آن تاکنون درخواستی نداشته ایم. در صورت درخواست توسط شورا و دهیاری روستاهای کاشان و پذیرش آن از طرف کانون توسعه فرهنگی، ما برای آن روستا از تجهیز تا خرید کتاب و برگزاری کارگاه های آموزشی تا نگهداری و ادامه کار انجام می دهیم. البته جمعیت روستا و همکاری خود آنها هم مهم است.

  • تا به حال در کدام روستاها کتاب‌خانه تأسیس کرده‌اید؟

در روستاهای گلین، اورامان تخت و بابا ریز در استان کردستان، خُنگ، دِهِک، خور، آفریز و حاجی آباد در استان خراسان جنوبی، روستای گنجه در استان گیلان، روستاهای بفروییه، کریم آباد و وحدت آباد در استان یزد، روستای آبادان در استان سیستان و بلوچستان، روستای فهرج از توابع بم، روستای کُلنگانه در استان لرستان، روستای اجوارکلا در استان مازندران و در شهر بیرجند کتابخانه دارالشفاء که در منطقه محروم شهر است.

  • عوامل و زیرساخت های لازم و مهم در رشد فرهنگی کودکان یک جامعه و یک شهر چیست؟

عوامل مختلفی در رشد فرهنگی کودکان نقش دارند. ابتدا خانواده و روش های تربیت آنها و پس از آن مدرسه و نهادهای آموزشی دیگری که کودک با آنها ارتباط دارد. اینکه خانواده چقدر به کتابخوانی، فیلم دیدن، بازی کردن، دیدن نمایش های کودکانه، آشنایی با موسیقی و ... اهمیت دهند مهم است. اینکه کودک چقدر در محیطی قرار می گیرد که فعالیت های مناسب سن او و آنچه برای رشد ذهنی، حرکتی و حسی او لازم است را در اختیارش می گذارند. اینکه والدین خودشان ویژگی های سنی کودک خود را بشناسند بسیار مهم است. اگر رسانه هایی مثل صدا و سیما برنامه های متنوعی در این باره داشته باشند در آگاهی خانواده ها موثر هستند. شاید اگر مدرسه ها بخشی از فعالیتشان را روی آگاهی رسانی به والدین متمرکز کنند موثر باشد.

  • به نظر شما مهمترین خطاهای آموزشی و پرورشی والدین و مدارس و جامعه درباره کودکان چیست؟

یک بعدی بارآوردن کودکان و نوجوانان، زندگی در فضایی پرتنش و رقابتی در نظام آموزش و به دنبال آن در خانواده به چشم می خورد. متاسفانه نظام آموزشی ما همچنان نمره محور است و به کودکان اجازه نمی دهد کسی غیر از خودشان را ببینند. به نظرم دوره مدرسه به جای اینکه دوره ای لذت بخش و دوستانه باشد کودکان را در تنش و رقابت نگه می دارد. کودک ما به جای اینکه زندگی جمعی را بیاموزد با مشتی محفوظات درگیر می شود که هیچ گاه از آن استفاده نمی کند.
آنچه در مدارس غیرایرانی مخصوصا کشورهای پیشرفته می بینیم این است که کودکان در مدرسه به خصوص دوره شش ساله دبستان به طور عملی با فعالیت های روزمره آشنا می شود. از روز اول مهد کودک او را به میوه فروشی و سبزی فروشی می برند، با شغل های مختلف آشنا می شود. به باغ وحش و محل نگه داری حیوانات می رود، با انواع حیوانات و مهربانی با آنها آشنا می شود. فعالیت های کلاسی گروهی را می آموزد. برای اینکه گروهش پیشرفت کند قوی تر باید به ضعیف تر کمک کند. فقط خودش نیست بلکه گروه مهم است. اردو می رود، کار می کند و در مقابل کارش دستمزد می گیرد، با آنچه در جامعه اش می گذرد آشنا می شود.
در مدارس ما و در این زمانه ای که بچه ها همه تک هستند متاسفانه مشکلات جدیدتری هم پیش می آید. بچه هم در خانه و هم در مدرسه باید بهترین باشد. باید آنچه باشد که والدین و معلم ها می خواهند. خودش نظر نمی دهند و خلاصه از همه طرف زیر فشار است و این فشارها در دوره نوجوانی و جوانی خودش را نشان می دهد.

 



http://sarbook.ir/post

دیدگاه خود را بنویسید

جهت ارسال دیدگاه وارد شوید

درحال بارگذاری، لطفا کمی صبر کنید