ساربوک

نویسنده هفته

زویا پیرزاد
زویا پیرزاد
  • به قلم: مریم عسگری

زویا پیرزاد نویسندهی زن ایرانی ارمنیتبار در سال 1331 در آبادان چشم به جهان گشود. مادرش نیز ایرانی و ارمنیتبار و پدرش روستبار بود. وی در همان شهر آبادان به مدرسه رفت، اما بعدها به تهران مهاجرت کرد. او در تهران ازدواج کرد و صاحب دو پسر به نامهای ساشا و شروین شد.

پیرزاد فعالیت ادبی خود را با ترجمه آغاز کرد و با انتشار مجموعه داستان کوتاهی به نام «مثل همهی عصرها» در سال 1370 پا به عرصهی داستاننویسی نهاد. از جمله ترجمههای پیرزاد کتاب «آلیس در سرزمین عجایب» اثر لوییس کارول است که در سال 1375 توسط نشر مرکز به چاپ رسیده است. او مجموعهای از اشعار ژاپنی با عنوان «آوای جهیدن غوک» را نیز به فارسی برگردانده است که در سال 1371 و زمانی که هنوز پیرزاد به عنوان نویسندهای مطرح در جامعهی ادبی شناخته نشده بود منتشر شده است. دو مجموعه داستان دیگر با عنوان «طعم گس خرمالو» در سال 1376 و «یک روز مانده به عید پاک» در سال 1377 از او وارد بازار چاپ و نشر شده است.

نخستین رمان پیرزاد، «چراغها را من خاموش میکنم» که چاپ نخست آن در سال 1380 منتشر شد، او را به نامی شناخته شده در عرصهی ادبیات فارسی بدل کرد. این رمان داستان زنی ارمنیتبار است که در دههی 40 خورشیدی در شهر آبادان و در خانههای سازمانی شرکت نفت زندگی میکند. پیرزاد در این داستان تصویرگر زنی است خانهدار با دغدغههای همسرداری و بزرگ کردن فرزندان که اتفاقی به ظاهر ساده زندگی آرام و تکراری، و احوال درونی او را دگرگون میکند. او به زیبایی و با زبانی روان روزمرگیها، دلتنگیها، احساسات و تلاطمهای درونی یک زن را به رشتهی تحریر درآورده است. رمان «چراغها را من خاموش میکنم» خیلی زود توجه ادیبان و منتقدان را به خود جلب میکند و در همان سالِ چاپ، جایزهی بهترین رمان سال پکا (مهرگان ادب)، جایزهی بهترین رمان سال بنیاد هوشنگ گلشیری، نخستین جایزهی ادبی یلدا و جایزهی بیستمین دوره کتاب سال به عنوان بهترین رمان سال 1380 را از آن خود میکند. این کتاب تاکنون بیش از هفتاد بار تجدید چاپ شده است.

رمان بعدی زویا پیرزاد با عنوان «عادت میکنیم» نیز روایتی از زندگی یک زن ایرانی است. شخصیت محوری اغلب داستانهای پیرزاد زن است و او مسائل این زنان از روزمرگیها و احساسات تا نقش اجتماعی را در نوشتههایش بازتاب داده است.

پیرزاد از جمله نویسندگان انگشتشماری است که همهی داستانهایش به زبان فرانسه ترجمه شده است؛ کریستف بالایی، که برخی داستانهای پیرزاد را به زبان فرانسه برگردانده است، مدرس زبان و ادب فارسی در مدرسهی زبانهای شرقی است. رمان «چراغها را من خاموش میکنم» نیز با عنوان «چیزهایی هست که نگفتیم» توسط پروفسور فرانکلین لوییس، استاد زبان و ادب فارسی به زبان انگلیسی ترجمه شده است.

با این که نمیتوان پیرزاد را نویسندهی پرکاری دانست اما آثار او در داخل و خارج از ایران جوایز ارزندهای را از آن خود کرده است. زویا پیرزاد اکنون در آلمان زندگی میکند.

  • آثار:

داستانها و رمانهای پیرزاد را نشر مرکز منتشر کرده است. از او چند ترجمه نیز به چاپ رسیده که مجموع این آثار در زیر آمده است:

مثل همه عصرها (مجموعه داستان)، 1370

آوای جهیدن غوک (ترجمه)، 1371

آلیس در سرزمین عجایب (ترجمه)، اثر لوئیس کارول، 1375

طعم گس خرمالو (مجموعه داستان)، 1376

یک روز مانده به عید پاک (مجموعه داستان)، 1378

چراغها را من خاموش میکنم (رمان)، 1380

سه کتاب (مجموعه سه کتاب مثل همه عصرها، طعم گس خرمالو، یک روز مانده به عید پاک)، 1381

عادت میکنیم (رمان)، 1383

 

  • جوایز و افتخارات:

جایزه بیست سال ادبیات داستانی در سال ۱۳۷۶ برای مجموعه داستان طعم گس خرمالو؛

تشویق شده در هفتمین دوره کتاب سال (1378) برای داستان یک روز مانده به عید پاک؛

جایزه بهترین رمان سال ۱۳۸۰ پکا (مهرگان ادب) برای رمان چراغها را من خاموش میکنم؛

جایزه بهترین رمان بنیاد هوشنگ گلشیری (1380) برای رمان چراغها را من خاموش میکنم؛

لوح تقدیر جایزه ادبی یلدا در سال ۱۳۸۰ برای رمان چراغها را من خاموش میکنم؛

کتاب سال وزارت ارشاد جمهوری اسلامی سال 1381 برای رمان چراغها را من خاموش میکنم؛

جایزه کوریه انترناسیونال در سال ۲۰۰۹ برای ترجمهی فرانسوی داستان کوتاه طعم گس خرمالو؛

دریافت نشان لژیون دونور (نشان شوالیه ادب و هنر) از دولت فرانسه

http://sarbook.ir/post

درحال بارگذاری، لطفا کمی صبر کنید